دلم پرواز می خواهد،
از این بستر، که خاکستر، حریقش را مدارا شد... دلم بیگانه می خواهد، چنانش دوست خواهم داشت، که فردایش به سان ِ رنگ ِ دنیایم - پس از پرواز - رنگ ِ آسمان باشد... و من همرنگ ِ دنیایم نخواهم بود من ِ بالاتر از فردا، من ِ بکرنگ ِ چون رویا؛ من این هستم... چرا پوچیست این همصحبت ِ قلبم؟ چرا درگیری ِ فکرم فقط دنیای ِ آدمهاست؟ من ِ بالاتر از فردا به پاس ِ حرص ِ این دنیا وجود ِ خویش " گم " کردم حریم عشق بشکستم، ره ِ والای ِ هستی را... وجود ِ خویش گم کردم سرود ِ عشق تشنیدم به دنیایم لقب دادم، شدم حسرت به دل، تنها! * و من حالا، دلم پرواز می خواهد، به سمت و سوی ِ عشقی که تو گویی چون هزاران سال... دم به دم... ساعت به ساعت... از وجود ِ خویش " دزدیدم " * دلم پــــــرواز میخواهد! - چند؟ - دو تومن، قابل شما رو هم نداره! - یه دونه بدین. فال ِ حافظ با روبان سرمه ای و بسته بندی زیبا در دستانش بود. مشتش را محکم کرد. [ شاید خوشحالش کنه... ] * در حال ِ بستن ِ کمربند ِ ایمنی نگاهش به فال افتاد. - من باید برم پیش یایام. این فالو برای ِ اون خریدم. - ملاقات 4 تموم میشه خاله ولی اگه رسیدیم میبرمت. * پله های ِ بیمارستان را 2 تا یکی طی میکند، عقربه ساعت تنها 10 دقیقه مهلت میدهد. درب بسته CCU و چهره آشنای ِ مادر. فال را محکم فشار میدهد. - بابا ابنو برای ِ شما از محک خریدم، فال ِ حافظه! - مرسی بابایی فال در دستان ِ پدر جا خوش میکند، نفس ِ راحتی می کشد. - بابا باید روبانشو باز کنی، اینجوری نه!
روزگاری بود که حس ِ نالان ترین بودن را داشتم، حس ِ عجیب ِ بودن در عین ِ نبودن... ولی اکنون زیباترین رویاها را از تویی دارم که هرگز طعم ِ گرمای ِ واقعی حضورت را نچشیده ام... من درگیر ِ عجیب ترین رویای ِ زنده خاطراتم هستم... درگیر ِ تو.. که انعکاس ِ چشمانت با من یکی است... تو که هیچ گاه فاصله ات را حس نکردم... آخرین حس ِ حضورت، شعله ای بود تمام ِ تردید هایم را به آتش کشید... تو هرگز بی من نخواهی ماند...
من خوشبختم، شعر هایم همه رنگی هستند و « تـــــــــو » را دارم... من خوشحالم، آرام ِ آرامم و با همه دلتنگی ها محکم ترین تکیه گاه ِ دنیا را دارم. و تو، پر رنگ ترین دلیل ِ آرامش ِ امروز ِ منی... من زود، خیلی زود، با غم آشنا شدم و این غم در کنار ِ تو کمرنگ و کمرنگ تر شد امروز، من خوشبختم، چون تویی را دارم که همیشه اولین از خود گذشته دنیایم بودی... من آرامم، چرا که « تو » را دارم، تویی که هیچ واژه ای را هم معنای ِ عظمت ِ وجودت نیافتم... من و تو، زود بزرگ شدیم، من در کنار ِ تویی که عجیب تنها بودی، و تویی که دردهای ِ 5 ساله ات را با لبخند ِ غمگینت پوشاندی و من آنچنان غرق ِ لذات ِ خود بودم که به شناختت فکر نکردم... من در آغوش ِ مهر ِ تو بزرگ شدم و تو یک تنه با لجاجتم، بدخلقی ها و کودکی هایم جنگیدی... تو مادری بودی که برایم پدری کرد و مرا از همه خالی های ِ زندگی، « پُر » کردی... تو همه نداشته هایم را پر کردی و من با نفرت از « نداشته هایم » بزرگ شدم... در 19 سالگیت پذیرفتی که 50 ساله باشی و با همه بی قراری هایت، با همه یتمیت خانواده منی شدی که هیچ گاه دردت را حس نکردم... تو آرامش ِ منی شدی که حقارت ِ نفهمیدنت را تا به ابد به دوش خواهم کشید... 19 ساله شدم و هنوز همان محبت ِ بی کلام را به تک تک ِ نفس هایم هدیه می دهی... من سرشار ِ غرورم که به جای ِ تمام ِ پدر ها و مادرها، خواهری دارم که دنیایش را فدای ِ لبخندم می سازد... این خطوط را با بغض ِ عزیز ِ داشتنت نوشته ام... برای ِ خوشبخت بودنم، لمس ِ نگاهت کافی است: مادرم، پدرم و خواهر ِ عزیزم...
ناب ترین سرودی که در این زیباترین طلوع ِ با تو بودن در ذهنم طنین انداز است، همان "دوستت دارم" ِ همیشگی است. آغاز ِ من، دوستت دارم ِ وجودی است که پر رنگ ترین عاشقانه را از دور ترین فاصله ها به این یخ زده هدیه کرد... این
فاصله های ِ سرد، هجوم ِ خاطرت را مانع نمی شوند، من با یاد ِ تو "نفس" می
کشم و در این هشتمین طلوع، هزاران بار بودنت را شاکرم... تو همان رنگی هستی که هستی اش را باور نداشتم، همرنگ ِ عشق، آرامش و شادی، طلوع ِ بی غروب ِ همه آن آرامشی هستی که پی اش بودم در این طلوع ِ بی غروب ِ با هم بودنمان، معنای ِ همه خوبی ها را به رویاها خواهم گفت.... این طلوع ِ بی غروب، امن ترین آرامش ِ دنیاست... با تو به همه آنچه میخواستم، رسیدم انتظار ِ شیرین ِ حضورت را میکشم...
حس ِ مسخره ای که بر تمام ِ دلتنگی ها دارم، پاداش ِ حضور ِ پستی است که ساده دلانه به فکر ِ شادیش بودم! این
آتشی که با درد باعث ِ تطهیر ِ ههمه چیز شد؛ آتشی بود که مشمئز کننده ترین
زخم ها را بر جای گذاشت، آتشی که از پست ترین سرچشمه گرفت، آتشی بود که بی
مقدار ترین را سوزاند... شاید درد داشت، شاید تحملش سخت بود، ولی امروز، رها تر از همیشه، سازنده این فتنه را حتی لایق ِ خطاب نمی دانم.... روزی خواهد سوخت، در آتش ِ هوس های ِ آنانی که عاشقانه، غافل از پستی ِ وجودشان است... روزی خواهد سوخت... روی می فهمد که تمام ِ بازی های ِ روزگارش، پـــــــــــــــــــــــــوچ است....
روزهای ِ آرام ِ من، در کنار ِ تویی معنا میگیرد که معنای ِ آرامشی من به تویی دچار می شوم که رویاهایم را ساختی زندگی همان معنایی را دارد که با اولین حضورت فریاد زدی من هنوز به همان حس ِ زیبای ِ با تو بودن دچارم و این حس ِ بی مرز، ترجمان ِ همه نبودن هایت است امن تریم حریم ِ دنیا، مرز ِ با تو بودن است من دوست دارم در همان لحظه جادویی ِ حضورت تا ابد تاب بخورم... بخندم و همه این غم ها را نبینم... دلتنگی های ِ عمیق ِ امروزم فرش ِ راه ِ تنها مردی است که عاشقش هستم... امروز جایگاه ِ من عظمت ِ مقدس ترین حس ِ دنیا را صاحب است تنها مردی که عاشقش هستم، به اندازه تمام ِ دلتنگی های ِ فلب ِ کوچکم، به دور بودن مجبور است تنها مرد ِ آرزوهایم، مقدس ترین آغوش دنیا را دارد، و من دیوانه وار در جستجوی ِ آرامش ِ وجود ِ عزیزش هستم تنها مردی که عاشفش هستم، ناب ترین شعر دنیا را از برایم سرود و رفت تا به دلتنگی ها رنگ ِ امتحان زند حال من مانده ام و این خستگی های ِ تمام نشدنی من هستم و این راه ِ طولانی که باید طی شود... من هستم و خواهش ِ تنها مردی که عاشقش بودم من هستم و موفقیتی که باید باشد، به پاس ِ همه سپیدی های ِ وجود ِ تنها مردی که عاشفش بودم... پــــــــــــــــــــــــدرم
دلتنگ تر از آن بودم که در خاطر بگنجد... و تو، مشغول تر از آن بودی که دلتنگی ام را آرامش باشی! تو دوباره در کوچه های ِ " نمی دانم و نمی توانم " پرسه میزنی، می خندی و با یک خداحافظی ساده تمام ِ دلتنگی ام را معنا می کنی: کــــار! به خود میپیچم، غرور ِ شکسته ام را با لبخند می پوشانم و فکر می کنم: چــــــــــــرا ؟! حس ِ آشنای ِ ضعف: - دل بکن! اگر می توانـــــــــــی!!! پاسخ ِ حس ِ سرکوب شده ام است که باید محکم باشم! مغلوب می شود... من می مانم و یک دلتنگی ِ عجیب... دلتنگی ِ او که هزاران قلب ِ عشق دارد... دلتنگی ِ " می آیم " های ِ توخالی... دلتنگی ِ انتظار ِ عبث ِ احساس ِ بی گناهم... دلتنگی ِ احساسی که حس نمی شود... دلتنگی تــــــــــــــــــــو...! این روزها، همه چیز معنای ِ تو را دارد... این روزها همه خاطرات ِ 5 سال ِ گذشته را به همراه دارند... این روزها سردند... این روزها یادآور ِ کیانای ِ 16 ساله ایست که تمام ِ دنیایش در غصه نبود ِ پدر خلاصه می شد... این روزها یادآور ِ کیانایی است که با تلخ ترین حقیقت ِ دنیای ِ کوچکش به بدترین شکل ِ ممکن مواجه شد... این روزها تابوتی را یاد آور است که جسم ِ زجر کشیده ات را در آغوش کشید... آخرین بوسه ات و تمام ِ دلتنگی ها... این روزها به وسعت ِ زشتی ِ حقایق ِ دنیا سردند... این روزها یادآور ِ معصومیت 19 ساله کتایونی است که تمام ِ زندگی را به دوش کشید... این روزها، تنها تر از همیشه هستم... این
روزها 2 فرشته زمینی در کنار ِ همند و من هم شمعی روشن می کنم و همچون
همیشه می خندم به پوچی لحظه هایی که همیشه با گستاخی؛ هستند! این روزها حس ِ غریب ِ بی مادری نیست که زجرم می دهد، این روزها بغض های ِ نشکسته ام شکنجه گران ِ دنیای ِ کوچکم هستند... گناه ِ من چه بود که کوچ ِ دائمی تنها حامیم را شاهد بودم؟ گناه ِ من چه بود؟ گناه ِ 16 سالگیم چه بود که نحس ترین سال ِ دنیایم شد؟ من تمام ِ خویش را در لحظه پروارت جایی " جا" گذاشته ام که نمی دانم کجاست! تلاش ِ هضم ِ این فاجعه هیچ نتیجه ای نداشت... من هنوز دلتنگم... من هنوز عزادارم من هنــــــــــــــوز بی ماردم!!!! *** لجم میگیرد از روز ِمادر! 4 خرداد و آرامشی که باید تظاهر شود که هست!!!
| Design By : Night Skin |
- پاسخ نظراتتان را در همان پست خواهم داد.
