و اين منم
به كدامين پنجره چنگ خواهم زد؟
و كدامين رويا، ره به ناغافليم خواهد برد؟
و كدامين نگه ِ بي طاقت
ديده در ديده من خواهد دوخت؟
نگه سرد و خموش و پر ِ دردم را چه كسي،
به همان شعله رنگين سراسر شادي،
به همان تجربه خواهش تو،
به همان حس قشنگ و زيبا،
به همان شادي عشق؛
مبدل خواهد كرد؟
خوب مي دانم كه تويي
آن سلحشور ِ پر از آرامش،
آنكه با بودن او شعله چشمانم؛
پر ز اميد قشنگ آبيست...
آنكه با بودن او،
هر چه رويا، شاد است...
آنكه با بودن او؛
تو و من جز خاطره اي از ما نيست
آنكه با بودن او، شاد ِ شادم
پر ِ آزادي و احساس...
دل من
دلم از شادی و او می گوید
دل من خوشحال است،
دل من فارغ هر اجبار است
منم و این دلم و این همه زیبایی ها
همه ذرات وجودم پر ماندن شده است
دل من زخمی بود،
دل من تنها بود،
دلم از ما شدن می ترسید
و تمام شوقش؛
در پس تاریکی،
در پس تنهايي،
به سرابي دلخوش.
دل من راضي است
دلم من زيبا شده است
و خيالم شاد است
و نگاهم پر فرداي قشنگ
و همه احساسم
در پس عشق تو پنهان شده است
دل من ماندني است،
به اميد فردا...
زيباست
ترانه شب؛ زيباست...
ديگر دلتنگي، بهانه " نبودن " آنها نيست
دلتنگي؛ " نديدن " اوست
ديگر حسرتي به دل ندارم
همه چيز زيباست...
حتي سياهي يادآور زيبايي اوست
دنيا مي خندد
دنيا زيباست...
هراس از دست دادن " او " به شيريني ماندگاري اش تبديل شد
هراس نيز زيباست...
تنهايي بار سفر بست
و گواهي هاي بد رفتند
تنهايي نيز زيباست...
اندكي دلهره نيز چاشني اين زيبايي
دلهره نيز زيباست...
و تحمل نبودن آنهايي كه بايد مي بودند، اندكي آسان تر است
تحمل نيز زيباست...
من اينجايم
در كنار "او" كه مي دانم رفتني نيست
در كنار "او" كه تكيه گاهي محكم است
در كنار تمام اين زيبايي ها
و او، او كه تمام جهان را مي خواند؛ اين زيبايي ها را رقم زد
خدا نيز زيباتر از هميشه،
خدايا؛ زيباتر از هميشه شكرت...
اکنون من
شور زندگی در درون احساس عشقم نایاب است و حتی « تو» مرا نمی فهمی
بس است
توانی از برای استقامت ندارم
رهایم کن
زخم کهنه دلم را وارد بازی بی نتیجه قلبت نکن!!!
من تنهایم
همانند همیشه
نخواه که دوباره یکی شویم
نخواه که دوباره باورت کنم
نخواه که تو را خود بخوانم
مخواه
بگذار قلبم آرام گیرد
این روزهای اجباری
اين روزها لحظه ها تكرار يك سئوال است
همچون زنگ كهنه مدرسه قديمي شهري كوچك
اين روزها "من" بودن در تنهايي خلاصه شده است
و "ما" بودن دروغي بيش نيست
اين روزها هجوم باد سرد پاييزي هجوم غمهاست
همچون بادكنكي تركيده جز خاطره " بودن" هيچ ندارد!!!!
اين روزها " دچار " دلتنگي كم نست!!!!
اين روزها مداد قرمز كودك 8 ساله عزادار مرگ عاطفه هاست
اين روزها بوي ماه مدرسه بوي بي وفاييست
اين روزها "هميشگي ها" جايگاه 1 ماهه دارند
اين روزها حتي عشق به انسان ها مي خندد
اين روزها حتي خدا هم دلگير است
اين روزها حتي تحمل خود را هم ندارند
و ما مجبور به ماندن و ايستادن در اين روزهاييم...
بیا متفاوت باشیم
هم سفر:
در این راه طولانی که ما بی خبریم و چون باد می گذرد
بگذار خرده اختلاف هایمان با هم باقی بماند
خواهش می کنم! مخواه که یکی شویم، مطلقا یکی
مخواه که هر چه تو دوست داری، من هم همان را، به همان شدت دوست داشته باشم!
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد ...
مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم، یک ساز را، یک کتاب را، یک طعم را، یک رنگ را
و یک شیوه نگاه کردن را!
مخواه که انتخابمان یکی باشد، سلیقه مان یکی و رویاهامان یکی
هم سفر بودن و هم هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست
و شبیه شدن دال بر کمال نیست بل دلیل توقف است
عزیز من!
دو نفر که عاشق اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است؛
واجب نیست که هر دو صدای کبک، درخت نارون، حجاب برفی قله ی علم کوه، رنگ سرخ و
بشقاب سفالی را دوست داشته باشند!
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت که یا عاشق زائد است یا معشوق، یکی کافیست!
عشق، از خودخواهی ها و خود پرستی ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به
دیگری نیست!
من از عشق زمینی حرف می زنم که ارزش آن در "حضور" است ...
نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری
عزیز من!
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست، بگذار یکی نباشد
بگذار درعین وحدت مستقل باشیم
بخواه که در عین یکی بودن، یکی نباشیم
بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز که مورد اختلاف ماست بحث کنیم
اما نخواهیم که بحث ، ما را به نقطه ی مطلقا واحدی برساند!
بحث، باید ما را به ادراک متقابل برساند نه فنای متقابل
اینجا سخن از رابطه ی عارف با خدای عارف در میان نیست ،
سخن از ذره ذره ی وافعیت ها و حقیقت های عینی و جاری زندگیست ، بیا بحث کنیم
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم، بیا کلنجار برویم ،اما سرانجام نخواهیم که غلبه کنیم ...
بیا حتی اختلافهای اساسی و اصولی زندگی مان را در بسیاری زمینه ها، تا آنجا که حس
می کنیم دوگانگی، شورو زندگی می بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ ،حفظ کنیم ...
من و تو حق داریم در برابر هم قد علم کنیم !
و حق داریم بسیاری ازنظرات وعقاید هم را نپذیریم بی آنکه قصد تحقیرهم را داشته باشیم
عزیز من، بیا متفاوت باشیم ...!
منتخبی از کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم نوشته زنده یاد نادرابراهيمي
روزهای سیاه زندگی من
حتی نامت را نی دانم
ولی کوچت هزاران خاطره تلخ را زنده کرد
تو غریبه ای که سرنوشتی بسیار آشنا دارد
تو و تمام اطرافیانت یادآور لحظاتی هستید که چندین سال است قصد فراموشیشان را دارم
آخرین دیدار تنها آرزویم
آخرین کلمات تنها هدفم
پدرم...
آخرین نگاهش که پر بود از خواهش ماندن ولی به من گفت: برو مگر آخرین دیدار است؟
غافل بود از فرصت اندک دیدارش و تویی که گفتی: خوب میشوم
خدای من چه بهتی مرا فرا گرفت
چه دردی وجودم را به آتش کشید
کیانای ۱۲ ساله
و حسینی که تنها ۴۸ سال فرصت استشمام شگفتی خلقتت را داشت
و تویی که فرزند کوچکت ۱۲ سال دارد
دیروز او را دیدم
و کیانا را در وجودش شناختم
او نیز همچون من نمی داند چه شده است و این بهت را سالها بر دوش خواهد داشت و روزی حسرت به دل خئاهد شد
خدای من
دیروز بغضم شکست همه گفتند چه فایده ولی تو که از خسرتم باخبری بگو چرا؟
خدایا هیچ کس نمی فهمید که دایه نمی خواستم .. تنها خواهشم بودن دوباره مردی بود که او را پدر صدا می کردم
خدایا دیگر چه کسی لایق این واژه مقدس است؟
خدایا تو خود شاهد دلتنگی دل کوچک من هستی
تو خود شاهد من و حسین بودی
تو میدیدی که ما چقدر خوشبختیم
تو حس زیبای با هم بودنمان را درک کردی
تو پناهم ده
تو یاریم کن
تو به من بفهمان که حکمتت چه بود
تو به من و امثال من آرامش ده
التماست میکنم
تو بخواه که بفهمم
تو خوب می دانی...
دیروز خبر صعود خواهر یکی از دوستانم را شنیدم
او نیز به سرطان مبتلا بود و همچون پدر من کودکی ۱۲ ساله داشت
و همچون پدرم به باز یافتن سلامتیش مطمئن
همین حالا
همین حالا مرا آزرده از تو
همین بودن مرا یک دم صدا زد
همین رفتن مرا بی ادعا کرد
همین شعرم وفای لحظه ام بود
همین دفتر پر از شعر و غزل بود
همین احساس پرواز پرستو
همین بودن تمام لحظه بی او
همین احساس تکرار درونم
همین قلب پر از درد و عذابم
همین روز پر از بیهودگی ها
همین چشم پر از ناز و تمنا
همین حرف من و نوشته هایت
همین درد و من و رنج و عذابت
خواهی فهمید!!!!!
پایان!!!
قصه تلخ ما...
رها شده از خویشی که خود را باور داشت و زندانی حصاری که عادت تعبیر می شد!!!
می گویی باورت کنم؟ چگونه؟
بیگانه تر از خویشم!!!
در قلب منی آیا؟!
رهایم کن و باور کن که سخت است و توانفرسا!!!
تو اکنون پر ز اندوهی و من اینجا سراسر پر ز ابهامم!!!
مرا دریاب و باور کن نمی دانم نمی خواهم!!!
منم تنها منم دلتنگ هر فردا...
منم تنها منم از هر کجا رانده
نمی دانم چه می خواهم
هوای دیگری در لمس افکار طنین افکند!!!
ولی دیگر ... نمی دانم!!!
رهایم کن مرا دریاب...
تو مال من نبودی
تو مال من نبودی ولی من با تو عشق رو شناختم.
تو مال من نبودی ولی من با سرسختی وارد زندگیت شدم ... شاید تنها به عنوان یک دوست!!!!
تو مال من نبودی ولی من در تمامی ماجراهای عاشقانت همراهت بودم ... شاید به عنوان یک راهنما!!!!
تو مال من نبودی ولی من به خاطرت خیلی چیزا رو تحمل کردم.
تو مال من نبودی ولی من با هر کسی هم که بودم بازم با رویای داشتنت زندگی می کردم.
تو مال من نبودی ولی من به خاطر فراموش کردنت هم که شده نتونستم مال کس دیگه ای بشم.
تو مال من نبودی ولی من همیشه برای با تو بودن دنبال بهانه بودم.
تو مال من نبودی ولی من با حرکاتم همیشه می گفتم "دوستت دارم".
تو مال من نبودی ولی من از ته دل می خواستم که مال تو باشم.
****
تو مال من نبودی ولی بالاخره من برات مهم شدم.
تو مال من نبودی ولی بالاخره من روز به روز توی ذهنت پر رنگ تر می شدم .
تو مال من نبودی ولی بالاخره منو دیدی ... حتی بالاتر از بک دوست معمولی!!!
تو مال من نبودی ولی بالاخره توی ماجراهای عاشقانه ام همراهم شدی ... حتی بالاتر از یک زاهنما!!!
تو مال من نبودی ولی بالاخره به خاطر من خیلی چیزا رو تحمل کردی.
تو مال من نبودی ولی بالاخره بدون اینکه با کسی باشی به داشتنم فکر می کردی.
تو مال من نبودی ولی بالاخره حتی به خاطر فراموش کردن منم حاضر نشدی مال کس دیگه ای باشی.
تو مال من نبودی ولی بالاخره برای بودن باهام دنبال بهانه گشتی.
تو مال من نبودی ولی بالاخره گفتی "دوستت دارم".
تو مال من نبودی ولی بالاخره خواستی که مال من بشی.
تو مال من بودی ولی این دفعه من مال تو نبودم!!!!!
